Żylaki podudzia z zakresu żył mięśnia brzuchatego łydki.

 

Choroba żylakowi z zakresu żył podudzia mimo wielu lat poznania w dalszym ciągu pozostaje nie w pełni rozwiązanym a przede wszystkim poznanym zagadnieniem. Problem wiąże się nie tylko z bardziej zawiłą diagnostyką, większym stopniem trudności leczniczych, ale także ze skomplikowanym układem hemodynamicznym tworzonym przez żyły powierzchowne i głębokie podudzia oraz żyły łączące. Jeszcze do niedawna niewydolność w zakresie żyły odstrzałkowej (żo) była traktowana analogicznie do leczenia niewydolności z dorzecza żyły odpiszczelowej. Ilość nawrotów po operacji na dorzeczu żo, przedstawiana jest w skrajnych wartościach: od 1,8% do 61%. Przyczynami tak dużej rozbieżności niewątpliwie jest niewystarczająca znajomość bogatej anatomii i hemodynamiki układu żylnego, nieodpowiednie rozpoznanie przedoperacyjne, nieprawidłowe postępowanie chirurgiczne oraz pooperacyjne, uczynnienie się nowych miejsc niewydolności pomiędzy układem głębokim i powierzchownym. Uwarunkowania anatomiczne powodują, że niewydolność w zakresie żo należy rozpatrywać także w aspekcie niewydolności układu głębokiego oraz w funkcjonalnym powiązaniu z żyłami mięśnia brzuchatego łydki (żż mb) i żył mięśnia płaszczkowatego łydki. Fakty te budzą w dalszym ciągu zainteresowanie współczesnej flebologii.


Istnieje wiele prac systematyzujących liczne warianty ujść żo. Najbardziej znany i zarazem najczęściej cytowany, sześciowariantowy układ zakończeń żo zaproponował Mercier, Perrina Lemasle’a. Spośród polskich badaczy Korta i Kosiński przedstawili bardzo rozbudowane podziały trzech zasadniczych typów ujść żo do układu głębokiego [KiK]. Szczególne znaczenie w ich badaniach miało rozróżnienie pojedynczego ujścia żo od wspólnego pnia z żż mb, które oceniali pod względem wysokości ujścia do żyły podkolanowej. Same Żż mb zaliczane są nominalnie do układu żył głębokich. W krótkim (4-5 cm) odcinku pozamięśniowym formułują dwa główne pnie: żyłę przyśrodkową i boczną, które uchodzą pod kątem ostrym osobno lub wspólnym pniem do ż pdk. Ujście to znajduje się przeważnie poniżej zastawki ż pdk oraz poniżej ujścia ż o. W 1/3 przypadków mogą tworzyć pień z ż o wspólnie uchodząc do ż pdk.


W badaniach sekcyjnych i obserwacjach ultrasonograficznych i flebograficznych wspólne ujście występuje od 10 do 30% badanych lub operowanych kończyn. Interesujące są duże rozbieżności nie uzależnione od wielkości materiału jaki przestawiali badacze, ale w zależności od metody którą się posługiwali.


Kolejnym wyzwaniem pozostaje określenie hemodynamicznego oddziaływania na siebie dwóch układów żylnych: głębokiego i powierzchownego, z uwzględnieniem dorzecza żo i żył mięśnia brzuchatego i żył mięśnia płaszczkowatego łydki. Określenie tej zależności będzie miało istotne znaczenie dla zmniejszenia ilości nawrotów, dla wyodrębnienia grupy chorych o wysokim ryzyku nawrotu żylaków jeszcze przed przystąpieniem do leczenia operacyjnego. W niektórych badaniach wykazano obecność refluksu w układzie żył głębokich, szczególnie w odcinku podkolanowym, u 43% pacjentów z nawrotowymi żylakami. Współistnienie niewydolności dorzecza żo i układu żył głębokich zwiększa liczbę powikłanego przebiegu schorzenia bez względu na charakter choroby żylnej, pierwotny czy wtórny. Jak dotąd nie określono standardu kompleksowego leczenia operacyjnego pacjentów z chorobą żylakową, u których po zabiegu usunięcia niewydolnych żył powierzchownych podudzia pozostaje obecny refluks w układzie żył głębokich. Kompresjoterapia i walwuloplastyka jako uzupełniające metody leczenia, zarówno w pierwotnej jak i w mieszanej niewydolności zastawkowej żył głębokich mają swoich zagorzałych zwolenników i przeciwników. Jednak mimo licznych klasyfikacji każdego pacjenta należy rozpatrywać indywidualnie.

 

Najważniejsze informacje

ATD-MED Lancet

ul. Bulwar Ikara 16
54-130 Wrocław

Rejestracja telefoniczna

pon-czw od 16 do 18

pod nr tel 71 788 70 18